Honderd
Op 6 december wordt mijn overgrootmoeder 100 jaar oud. Honderd. Dat zijn 36500 dagen.
Ze is geboren in een tijd waarin je niet even snel met de auto boodschappen ging doen. Laat staan in een supermarkt. Die waren er toen nog lang niet. Wilhelmina was koningin en Juliana lag nog in de luiers. En dan niet de luiers die wij nu kennen van Pampers, nee, die waren van katoen en moesten steeds opnieuw gewassen worden. Met de hand. Oh, wat hadden die mensen graag een wasmachine gehad.
Ze is geboren in een tijd waar nog geen wereldoorlogen waren. Franz Ferdinand leefde nog en Adolf Hitler woonde nog niet in Duitsland.
Mijn overgrootmoeder heeft alles zien komen wat voor ons nu de normaalste zaak van de wereld is. Denk aan stofzuigers, auto’s, radio’s, wasmachine’s, tv’s, koffiezetapparaten, en ga zo maar door. Al deze dingen waren nieuw voor haar, ze heeft welliswaar de wereld zien moderniseren. Op een gegeven moment deed je de was niet meer met de hand en hoefde je ook niet meer naar 10 verschillende winkels voor je boodschappen.
Ik vind het bijzonder dat mijn overgrootmoeder die hele modernisatie heeft meegemaakt. Het is bijna een overgang van twee verschillende werelden, zo anders werd er 100 jaar geleden geleefd.
Natuurlijk is mijn overgrootmoeder een mens van een dag en kan het volgende week over zijn. Toch hoop ik dat ze deze bijzondere leeftijd nog mag halen, want bijzonder is ze zeker.
